Czemu sobie nie powróżyć?

Andrzejkowy wieczór, 29 listopada, w przeddzień imienin Andrzeja, zgodnie z dawnym obyczajem poświęcony jest na wróżby. Kiedyś andrzejki były wieczorem, podczas którego młodzież (przeważnie dziewczęta) zbierała się, aby powróżyć sobie, co ich spotka w ciągu całego roku. Większość wróżb miała tego dnia przeważnie jeden cel: upewnić młode damy, że ukochany wkrótce się pojawi. Dziś, choć w prawdziwość wróżb mało kto wierzy, młode dziewczęta i poważne damy spotykają się w noc z 29 na 30 listopada, by spędzić wspólnie czas w magicznej atmosferze. Nie inaczej jest w Nienadowej (gm. Dubiecko). Jak wszędzie, większość mieszkanek nie bawi się we wróżby, bo uważa je za przeżytek. Jak było dawniej, można usłyszeć jedynie z opowieści.Genowefa Czyżowska doskonale pamięta jak spotykała się z koleżankami w andrzejkowy wieczór. I choć męża sobie nie wywróżyła (przyniosło go życie), to dreszczyku emocji nie zapomni do końca życia: - Wróżb było wiele. Przede wszystkim wosk. Do miski z wodą wlewało się rozgrzany wosk przez główkę od klucza. Zastygając, przybierał różne formy. Potem rzucałyśmy jego cień na ścianę. Wróżyć można było też z butów. Ściągałyśmy je z nóg i szurałyśmy. Której but pierwszy wyszedł za próg, ta pierwsza miała wyjść za mąż. Potem tymi butami rzucałyśmy przez dom i w zależności, w którą stronę się obrócił, stamtąd miał być mąż. Podobnie nasłuchiwałyśmy, z której strony szczeka pies. Dziewczęta pisały też karteczki z imionami męskimi i gdy szły spać, wkładały je pod poduszkę. Rano wyciągały jedną z nich. Imię, które na niej było, miało oznaczać imię przyszłego wybranka serca. Czy któraś z wróżb się sprawdziła? Nie przykładałyśmy do tego zbytniej wagi.Przysłuchujący się opowieściom mąż pani Genowefy, co rusz uśmiecha się pod nosem, dodając: - Dziewczynom dzisiaj nie w głowie wróżby. I tak żadne nie pomogły i nie pomagają. Która ma trafić na uczciwego, to trafia, która ma pójść do klasztoru, to idzie.

Więcej na temat andrzejkowych wróżb przeczytasz w aktualnym numerze ŻP.www.zycie.pl